Ei veke på ferie i Spania skulle vise seg å vere eit mareritt av ein hjemkomst. Siste dagen i varmen og ferien fekk eg telefonen om at du var påkøyrd, og døde momentant. Du rakk ikkje verte halveåret ein gong, kun 5 månadar.

Eg huska så godt den dagen eg fekk vete at du skulle bli min. 23. mars i år vart du fødd. Heile kroppen var fyld i glede over endelig å få kvalpen eg lengta slik etter. I pinsehelja henta me deg, du var finare enn me nokon gong kunne forestillt oss. Eit nydeleg nurk som med ein gong var velkomen i familia. Anja, hunden i huset, tok imot deg med åpne armer. Me døypte deg Sunny, grunna ditt gode humør.

Sommaren var herlig saman med deg. Du fekk prøve sjøvatnet, gå i fjellet, sitte i sekk, leike saman med andre hunda, møte forskjellige dyr og folk og til og med reise ein tur til hovudstaden. Du elska livet og alt rundt deg, og me var så glad i deg.

No i haust fekk me også byrja på kvalpekurs, og du var kjempe flink. Eg var så stolt over deg. Du var perfekt på alle måtar for oss. Eg tok eit farvel til deg og Anja før eg reiste. Som vanleg var det grusomt å reise frå dokke. Det er det jo alltid. Du slikka meg så varmt i fjeset før eg drog.

Eg ringte kvar dag medan eg var bortreist. Spurde korleis det gjekk med dykk. Alt var fint, men fortennene dine var begynne å kome så langt at me måtte byrja tenke på å trekke dei. Eg og du skulle til dyrlegen på mandag halv to vart det bestemt. Det vert nok ikkje no...

Natta til fredag drøymde eg at du døde. Draumen var eit forferdeleg mareritt, og eg ringte så snart eg vakna å høyrde om du var i live. Det var du. Alt var fint. Seinare samme dagen kom telefonen. Du hadde slitt deg ut av bandet og sprunge rett inn i ein traktor. Du døde momentant. Du leid heldigvis ikkje.

Eg saknar deg utruleg mykje, og det var eit mareritt å kome heim utan deg som venta på meg.Her er eit stort tomrom, så stille. Eg synes eg ser skuggane av deg ennå, men innerst inne veit eg du er borte. Eg ser fram til å sjå deg igjen, min Sunny, du er uerstatteleg.

En logrende hale har sluttet å slå, silkmyke poter har sluttet å gå. Den glede du gav meg er nå blitt til savn, til den dag vi møtes igjen i min favn..

Å nei! Så utrolig trist....

Varme klemmer og gode tanker fra oss til deg og dine...

Uff, så trist å lese. sitter her med tårer i øynene nå:( Slike ting er aldri noe gøy, og ikke noe eller noen kan fylle det tomrommet du nå føler..

Men tenker at den følelsen av at hun ikke kjente noe må være en god følelse, at alt gjikk så fort (når det alikevell gjikk så galt) er jo en bra ting, selv om det er sykt trist!!

Mistet selv min tispe rett under 2 år, en forferdelig følelse, selv om jeg vet at hun har det bedre der hun er nå (hun led av hjernekreft).. Så du har min dypeste medfølelse..

Masse varme klemmer og gode tanker fra meg..

*Dere møtest igjen*

huff!

vet hvordan det er å miste en hund pga på kjørsel! er forferdelig!

føler virkelig med deg...

Uff, beklager tapet ditt veldig!

Kjenner følelsene knytter seg i meg når jeg leser det. Har en valp på 4mnd selv, og vet bare hvor ytterst knust jeg ville vært hvis det skjedde med han. Det er bare så ufattelig tragisk å miste dyr slik :(

Ta deg godt av Anja, for hu savner nok Sunny også.

ånei!!! Ikkje Sunny da:((((( Ho var jo sånn ein god kvalp....uff, no sitte ej å grine her. So ufattelig uvirkelig.  Kan ikkje prøve å forestille meg korleis du har det ein gong.  Mange varme klemmer og tanker til deg og Anja.

*Hege fra dyreklinikken*

Miss_Moony:

Ei veke på ferie i Spania skulle vise seg å vere eit mareritt av ein hjemkomst. Siste dagen i varmen og ferien fekk eg telefonen om at du var påkøyrd, og døde momentant. Du rakk ikkje verte halveåret ein gong, kun 5 månadar.

Eg huska så godt den dagen eg fekk vete at du skulle bli min. 23. mars i år vart du fødd. Heile kroppen var fyld i glede over endelig å få kvalpen eg lengta slik etter. I pinsehelja henta me deg, du var finare enn me nokon gong kunne forestillt oss. Eit nydeleg nurk som med ein gong var velkomen i familia. Anja, hunden i huset, tok imot deg med åpne armer. Me døypte deg Sunny, grunna ditt gode humør.

Sommaren var herlig saman med deg. Du fekk prøve sjøvatnet, gå i fjellet, sitte i sekk, leike saman med andre hunda, møte forskjellige dyr og folk og til og med reise ein tur til hovudstaden. Du elska livet og alt rundt deg, og me var så glad i deg.

No i haust fekk me også byrja på kvalpekurs, og du var kjempe flink. Eg var så stolt over deg. Du var perfekt på alle måtar for oss. Eg tok eit farvel til deg og Anja før eg reiste. Som vanleg var det grusomt å reise frå dokke. Det er det jo alltid. Du slikka meg så varmt i fjeset før eg drog.

Eg ringte kvar dag medan eg var bortreist. Spurde korleis det gjekk med dykk. Alt var fint, men fortennene dine var begynne å kome så langt at me måtte byrja tenke på å trekke dei. Eg og du skulle til dyrlegen på mandag halv to vart det bestemt. Det vert nok ikkje no...

Natta til fredag drøymde eg at du døde. Draumen var eit forferdeleg mareritt, og eg ringte så snart eg vakna å høyrde om du var i live. Det var du. Alt var fint. Seinare samme dagen kom telefonen. Du hadde slitt deg ut av bandet og sprunge rett inn i ein traktor. Du døde momentant. Du leid heldigvis ikkje.

Eg saknar deg utruleg mykje, og det var eit mareritt å kome heim utan deg som venta på meg.Her er eit stort tomrom, så stille. Eg synes eg ser skuggane av deg ennå, men innerst inne veit eg du er borte. Eg ser fram til å sjå deg igjen, min Sunny, du er uerstatteleg.

En logrende hale har sluttet å slå, silkmyke poter har sluttet å gå. Den glede du gav meg er nå blitt til savn, til den dag vi møtes igjen i min favn..

Sukk, eg har greitt å skrive feil fødselsdato.. Ho var jo fødd 24. mars, ikkje 23. mars.... Var nok ikkje heilt klar i hovudet når eg skreiv det ned..

Tusen takk for alle fine helsingar! 

Så trist! Virklig sårt når det skjer så alt for tidlig...

Ta vare på de gode minnene, og ta vare på deg selv.

Så ufattelig trist! Kondolerer:(

Føler med deg..;) Ta vare på Anja nå.. Kanskje det kan komme en ny venn etter ei stund..!? ;) Det gjør godt å ha noen å fokusere på da.:)

Sitter med tårer i øynene når jeg leser. Utrolig trist, men dere møtes nok igjen :) 

Kondolerer så mye, klem. 

uff forferdelig trist er det:(

Men det er dessverre sånn livet er......noen ganger blodig urettferdig men som jeg velger å tenke så finnes det en mening med det selv om det sikkert er vanskelig å tenke sånn nå men med tid og stunder så kan det kanskje være en slags trøst? Sheltien din trengtes nok en annen plass tenker jeg:( 

kondolerer